و در این میان  هیچ سکوتی ارامش بخش نیست  جز نوای دلنشین الهی...

و در این دنیای  نا امنی که ما ساخته ایم  هیچ جای امنی  وجود ندارد جز در سایه سار رحمت و مهربانی خدا ...  خدایی که رحمت و مهربانی  اودر همه ی جهان گسترده است  اما نمیدانم چرا  در این دنیای  وانفسا  هیچ کس احساس امنیت نمیکند و  ادمکان اطرافمان  دیگر  کاری جز خیمه شب بازی های روزانه بلد نیستند و دیگر حتی پنجره ای از روی محبت گشوده نمیشود...

خدا... شاید واژه ی غریبی باشد  در این دنیای پوچ و در  میان این همه واژه هایی که دیگر از معنای ان ها چیزی جز یک لفظ باقی نمانده..... توصیف واژه ی خدا حتما  به اندازه ی  توصیف نعمت های خدا  دشوار است.!!! اما دلم میخواهد بدانم چرا خدا با وجود بدی عده ی از بندگان هر گز از انها نا امید نمیشود و درهای  رحمتش  همیشه به روی تمام  بندگان باز است و او همیشه مشتاق است...

خدا مظلومترین واژه ی دنیاست  خدایی که هر چه در ان است را برای بندگان افرید و بندگان را اکرام کرد و ادم ها را برای خود افرید و انسانها را خلیفه و جانشین خود بر روی زمین کرد  . اینک باید این چنین پاسخ کارهای خود را ببیند؟

نمیدانم شاید کسی  در جایی و روزگاری باشد که قدر خدا را بداندو حقش را ادا کند ...

نمیدانم ما ادم ها چرا باید خدایی را که وقتی بنده ای را می افریند وتمام وسایل ارامش و راحتی او را محیا میکند را فراموش کنیم ؟؟؟

در روایت هست که برترین ایمان ان است که بدانی خداوند همه جا با توست و خداوند از رگ گردن به ما نزدیک تر است  ...   این یعنی خداوند همیشه دوستدار بندگان و مشتاق انان است و این یعنی خداوند در همه جا ما را میبیند و این یعنی خداوند هر گز ما را فراموش نمی کند کاش ما نیز می توانستیم  برای لحظاتی   او را درک کنیم کاش ما نیز وجود او را در تمام لحظات عمر درک میکردیم   تا شاید قدری کم تر گناه میکردیم!!!

در مقابل تمام خوبی های خداوند چه کم اند ادم هایی که خدا را فقط به خاطر او میخواهند

یادمان باشد از خدا فقط خدا را بخواهیم که غیر از ان خواستن کم خواستن است. 

یادمان باشد فرصت ها کم اند   

التماس دعا             یا حق